วันเวลาและความสุข ในวัยเด็กได้หวนกลับคืนมา
.... เมื่อได้ลองย้อนกลับไปคิดถึงในวัยเด็ก ทุกคนคงจะนึกขำกับพฤติกรรมของตัวเองที่เคยทำอะไรที่แสนเฉิ่มแสนเปิ่น ทำอะไรที่หน้าอายออกไปโดยไม่รู้ตัวผมก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ได้ลองย้อนเวลากลับ ไปในความคิด ลองคิดถึงเรื่องเก่าๆ ในอดีตทั้งที่ไม่เคยคิดถึงเรื่องในอดีตมาหลายปีเพราะช่วงชีวิตที่ผ่านมานั้น มันไม่ค่อยจะสวยงามไม่ค่อยมีความสุขเท่าที่ควร ไม่อยากจมอยู่กับความทรงจำในอดีต อยากปล่อยให้มันลืมไปตาธรรมชาติ....
.... แต่แล้วเมื่อ 3 ปีที่ผ่านมาผมได้ตามหาผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยอยู่ในความทรงจำ ตามหาโดยแทบไม่มีข้อมูลอะไรรู้เพียงแค่ชื่อ และนามสกุลก็จำได้เพียงเรือนรางผมตามไปประกาศแทบทุกที่ที่ผมหวังว่าสักวัน หนึ่งผู้หญิงคนนี้น่าจะเข้ามาเจอผมตามหาโดยแทบไม่มีความหวังผมตามหาโดยไม่ หวังถึงจุดมุ่งหมายในข้างหน้าว่าจะเป็นอย่างไรผมเคยเล่าให้ใครหลายคนฟัง แทบทุกคนก็บอกว่าผมบ้า แต่ผมก็มีความสุขในความบ้าของผมผมมีความสุขในความหวังเล็กๆ น้อยๆ ที่สักวันมันต้องเกิดขึ้นกับผม....
.... ผมใช้เวลาตามหาผู้หญิงคนนี้กว่า 3 ปีและแล้วเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2553ผมพอมีเวลาเหลือจากการอู้งานมานั่งเช็คอีเมลที่ไม่ได้เช็คกว่าสองเดือน ผมได้เปิดไปเจอจดหมายฉบับหนึ่งที่ส่งมาให้ผมเมื่อเดือนกว่าๆเมื่อผมได้อ่าน ข้อความในจดหมายฉบับนั้นมันทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นกับ ตัวผมเองเมื่อผมอ่านจบผมรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาแทบไหล เพราะผู้หญิงคนที่ผมตาหามากว่า 15 ปีเธอตอบจดหมายมา ผมดีใจ ผมได้คิดย้อนกลับไปให้อดีตคิดอีกหนึ่งอดีตในครั้งนี้เป็นอดีตที่มีความสุข เป็นอดีตที่มีเรื่องราวที่ผมจดจำและคิดถึงมากว่า 15 ปี ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงแค่เวลาปีกว่าๆ ที่ผมได้รู้จักและได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงคนนี้แต่ก็สามารถทำให้ผมไม่อาจลืมเวลาปีกว่าๆ ได้นานถึง 15 ปี....
.... ปุ๊ก คือผู้หญิงคนนั้นคือผู้หญิงที่ผมตามหา เป็นผู้หญิงที่เรียกได้ว่าเป็นรักแรกของผมเมื่อในวัยเยาว์แต่มันคงเป็นได้ แค่เพียงเพียงแอบรักอยู่ข้างเดียว เพราะในเวลานั้นปุ๊กเป็นเด็กน้อยที่น่ารักสดใสปุ๊กเป็นดาวเด่นในชั้นเรียน หนุ่มๆทั้งหลายต่างพยายามผูกมิตรสร้างความสัมพันธ์กับเธออย่างมากมาย เช่นเดียวกับผม ผมก็แอบปลื้มปุ๊กตั้งแรกเจอวันเปิดเรียนวันแรกเพราะด้วยผมเป็นเด็กขี้อาย เป็นเด็กที่แทบไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยผมจึงได้เพียงแค่แอบมองดูปุ๊กอยู่ ห่างๆ แอบมองดูรอยยิ้มที่สดใสแอบชื่นชมกริยาท่าทางที่น่ารัก ซึ่งความสุขของผมก็คงจะทำได้เพียงเท่านี้....
.... แต่แล้วเมื่อวันเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่สัปดาห์ความสัมพันธ์ของผมกับปุ๊กก็มี การพัฒนามากขึ้น เราสองคนพูดคุยกันมากขึ้นเราสองคนไปไหนมาไหนกันบ่อยขึ้น ผมได้ดูแลปุ๊กมากขึ้น แต่เป็นความสัมพันธ์ต่างๆที่เกิดขึ้นนั้นมันเป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์ที่ อยู่บนพื้นฐานของคำว่า “เพื่อน”....
....ในที่สุดผมก็สามารถติดต่อปุ๊กได้ปุ๊กโทรมาหาผมตอนประมาณ 23.00 น. ของวันที่ 2 มิถุนายน 2553เราได้พูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น เราได้ถามไถ่ถึงความเป็นอยู่ของกันและเราสองคนโตขึ้นมาก ผมจากที่เคยเป็นเด็กน้อยที่พูดไม่เก่งแต่ปัจจุบันนั้นผมพูดเก่งขึ้นมากมาย สำหรับปุ๊กขนาดไม่ได้เจอกันมากว่า 15 ปีก็ยังคงพูดเก่งเหมือนเช่นเคย ครั้งแรกที่ได้ฟังน้ำเสียงที่คิดถึงมาแสนนานมันเป็นความรู้สึกที่ตื่นเต้น หน้าชา มือชา นึกแล้วก็ขำตัวเองว่าเป็นไปได้ถึงขนาดนี้การสนทนาของสองเรานั้นเต็มไปด้วย มิตรภาพที่ห่างหายกันมานานผมได้เล่าความรู้สึกของผมเมื่อตอนเป็นเด็กให้ปุ๊กฟังจนหมดเปลือกว่ารู้สึกอย่างไรกับปุ๊กได้บอกกล่าวถึงความห่วงใยที่มีให้ปุ๊ก และความคิดถึง ว่ามันมากมายเพียงใดเราสองต่างขอโทษซึ่งกันและกันที่ได้ทำให้รอยต่อของช่วง เวลากว่า 15 ปีหายไปบทสนทนาในคืนผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเวลาเพียงแค่ 1 ชั่วโมงแต่มันเป็นหนึ่งชั่วโมงที่มีค่าสำหรับผมมาก ผมคงจำเวลา 1ชั่วโมงในคือนั้นได้ไม่มีวันลืม
.... และแล้วบทสนทนาของสองเราก็ต้องจบลงเพราะด้วยภารกิจการงานที่ผมต้องทำในตอน เช้าจึงไม่อยากให้เวลาล่วงเลยไปมากกว่านี้พอล้มตัวลงนอนแต่ก็ไม่อาจจะหลับตา ลงได้เพราะภาพในอดีตของปุ๊กนั้นย้อนกลับเข้ามาในระบบความคิดของผมอย่างมาก มาย เช่นปุ๊กใส่นาฬิกาSEIKO KINETIC เรือนเล็กน้ำหอมของ St. Michael กระเป๋าใส่ดินสอSanrio แล้วก็คิดถึงเรื่องต่างๆ อีกมากมายจนผมเผลอหลับลงไปกับเรื่องราวต่างๆ ของปุ๊กในความคิด....
..............................................
3 รูปบนมันคืออดีต..
ก้อง กับ แม่
ก้อง กับ พี่ตุ้ยเอ็กซเรย์
ก้อง กับ พี่ตุ้ยเอ็กซเรย์ "ผมรับผิดชอบทุกคำพูด" ..อิอิ..
edit @ 3 Jun 2010 16:24:37 by ก้อง..บ้า
edit @ 4 Jun 2010 11:31:43 by ก้อง..บ้า
